oblita
oblita is a Latin form of obliviscor, meaning “forget (+gen.)”. It is the perfect passive participle nominative plural neuter or perfect passive participle vocative plural neuter or perfect passive participle accusative plural neuter or perfect passive participle ablative singular feminine.
Found 69 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.3.8: … eorum est, contraque sunt omnia cum summo dedecore ac turpitudine tum singulari stultitia atque inhumanitate oblita. huic homini si cuius domus patet, utrum ea patere an hiare ac poscere aliquid videtur? hunc vestri ianitores …
Jerome, Epistolae 77.9: … am iuvenis ad heremum cohortatus sum, tenebat memoriter, et Romana cernens moenia inclusam se esse plangebat. Oblita sexus, fragili-tatis inmemor ac solitudinis tantum cupida ibi erat, ubi animo morabatur. Non poterat teneri c …
All forms of obliviscor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.