obitus
obitus is a Latin form of obeo, meaning “go to meet; undertake, perform; die (obire mortem)”. It is the perfect passive participle nominative singular masculine.
Found 31 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, De Natura Deorum 2.108: … quidem corpus Draconis totis noctibus cernimus, hoc caput hic paulum sese subitoque recondit, ortus ubi atque obitus parti admiscetur in una. Id autem caput attingens defessa velut maerentis imago vertitur, quam quidem Graeci …
Ammianus Marcellinus, Res Gestae 23.5.8: … pe status prosperioris elatus, exsultantius incedebat, sed incerto flatu fortunae, aliorsum prorupit eventus. Obitus enim regis portendebatur, sed cuius, erat incertum.
All forms of obeo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.