obiit
obiit is a Latin form of obeo, meaning “go to meet; undertake, perform; die (obire mortem)”. It is the 3rd person singular perfect active indicative.
Found 67 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro L. Murena 20: … s copias hostium fudit, urbis partim vi, partim obsidione cepit, Asiam istam refertam et eandem delicatam sic obiit ut in ea neque avaritiae neque luxuriae vestigium reliquerit, maximo in bello sic est versatus ut hic multas …
Suetonius, Nero 57.1: Obiit tricensimo et secundo aetatis anno, die quo quondam Octauiam interemerat, tantumque gaudium publice praebuit, …
Plautus, Aulularia prologue.pr.15: ubi is óbiit mortem qui mihi id aurum credidit,
All forms of obeo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.