obiecta

obiecta is a Latin form of obicio, meaning “throw in the way, expose; put before; reproach, throw in someone's face”. It is the perfect passive participle nominative plural neuter or perfect passive participle vocative plural neuter or perfect passive participle accusative plural neuter or perfect passive participle nominative singular feminine.

Found 93 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 5.13.6: Tertium est contra septentriones; cui parti nulla est obiecta terra, sed eius angulus lateris maxime ad Germaniam spectat. Hoc milia passuum octingenta in longitudinem esse existimatur.

Pliny the Younger, Epistulae 3.9.33: Obiecta sunt multa, quae magis quam praevaricatio nocuerunt; quin etiam duo consulares, Pomponius Rufus et Libo Frugi, laeserunt eum testimonio, tamquam apud iudicem sub Domitiano Salvi Liberalis accusatoribus adfuisset.

Livy, Ab urbe condita 42.41.9: et haec quidem mihi tamquam causam dicenti reo objecta sunt, illa tamquam regi et quae de foedere, quod mihi est vobiscum, disceptationem habeant.

All forms of obicio (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.