numine

numine is a Latin form of numen, meaning “divine power, divinity; nod”. It is the ablative singular neuter noun.

Found 189 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In Catilinam 2.29: … ingressus; qui iam non procul, ut quondam solebant, ab externo hoste atque longinquo, sed hic praesentes suo numine atque auxilio sua templa atque urbis tecta defendunt. quos vos, Quirites, precari, venerari, implorare debeti …

Cicero, Tusculanae Disputationes 2.25: Sic me ípse viduus péstes excipio ánxias Amóre mortis términum anquiréns mali; Sed lónge a leto númine aspellór Iovis, Atque haéc vetusta, saéclis glomerata hórridis, Luctífica clades nóstro infixa est córpori; E …

Ovid, Heroides 4.50: Numine contactas attonuere suo.

All forms of numen (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.