nostro

nostro is a Latin form of noster, meaning “our”. It is the ablative singular masculine pronoun or ablative singular neuter pronoun or dative singular masculine adjective or dative singular masculine pronoun.

Found 874 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.24.4: Helvetii cum omnibus suis carris secuti impedimenta in unum locum contulerunt; ipsi confertissima acie, reiecto nostro equitatu, phalange facta sub primam nostram aciem successerunt.

Cicero, Tusculanae Disputationes 2.25: … ali; Sed lónge a leto númine aspellór Iovis, Atque haéc vetusta, saéclis glomerata hórridis, Luctífica clades nóstro infixa est córpori; E quó liquatae sólis ardore éxcidunt Guttaé, quae saxa adsídue instillant Caúcasi. vix ig …

Cicero, De Officiis 1.129: … nemo; verentur enim, ne, si quo casn evenerit, ut corporis partes quaedam aperiantur, aspiciantur non decore. Nostro quidem more cum parentibus puberes filii, cum soceris generi non lavantur. Retinenda igitur est huius generis …

All forms of noster (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.