nolite
nolite is a Latin form of nolo, meaning “be unwilling, not wish”. It is the 2nd person plural present active imperative.
Found 103 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 7.77.9: Nolite hos vestro auxilio exspoliare, qui vestrae salutis causa suum periculum neglexerunt, nec stultitia ac temeritate vestra aut animi imbecillitate omnem Galliam prosternere et perpetuae servituti subicere.
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 67: nolite enim putare, quem ad modum in fabulis saepenumero videtis, eos qui aliquid impie scelerateque commiserint agi …
Cicero, Tusculanae Disputationes 3.26: … mao rege Híppodameam ráptis nanctus núptiis—? Iovis iste quidem pronepos. tamne ergo abiectus tamque fractus? Nolíte inquit hospités ad me adíre, ilico ístic, Ne cóntagió mea bonís umbrave óbsit. Tanta vis scéleris in córpore …
All forms of nolo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.