nec

nec is a Latin form of neque, meaning “nor, and not”. It is the conjunction.

Found 18,435 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.20.2: scire se illa esse vera, nec quemquam ex eo plus quam se doloris capere, propterea quod, cum ipse gratia plurimum domi atque in reliqua Gallia, ille minimum propter adulescentiam posset, per se crevisset;

Cicero, Tusculanae Disputationes 1.94: … tas longa est, aut quid omnino homini longum? nonne Módo pueros, modo ádulescentes ín cursu a tergo ínsequens Néc opinantis ádsecuta est senectus? sed quia ultra nihil habemus, hoc longum dicimus. Omnia ista, perinde ut cui …

Horace, Carmina 1.4.19: nec tenerum Lycidan mirabere, quo calet iuventus

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.