nactus
nactus is a Latin form of nanciscor, meaning “obtain, get, come upon, find”. It is the perfect deponent participle nominative singular masculine or perfect passive participle nominative singular masculine.
Found 138 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.53.3: In his fuit Ariovistus, qui naviculam deligatam ad ripam nactus ea profugit; reliquos omnes consecuti equites nostri interfecerunt.
Petronius, Satyricon 62: Forte dominus Capuam exierat ad scruta scita expedienda. Nactus ego occasionem persuadeo hospitem nostrum, ut mecum ad quintum miliarium veniat. Erat autem miles, fortis tan …
Plautus, Captivi 4.2.837: Nescío quem ad portum náctus es ubi cénes, eo fastídis.
All forms of nanciscor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.