mittunt
mittunt is a Latin form of mitto, meaning “send; throw; let go”. It is the 3rd person plural present active indicative.
Found 110 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.7.3: Ubi de eius adventu Helvetii certiores facti sunt, legatos ad eum mittunt nobilissimos civitatis, cuius legationis Nammeius et Verucloetius principem locum obtinebant, qui dicerent si …
Plautus, Miles Gloriosus 4.2.1017b: At nón multae de dígito donum míttunt.
Aulus Gellius, Noctes Atticae 15.31.4: Mittunt Rodii ad Demetrium legatos cum his verbis: Quae, malum, inquiunt, ratiost ut tu imaginem istam velis incendio …
All forms of mitto (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.