Socratos Sign in

mirum

mirum is a Latin form of mirus, meaning “wonderful, strange”. It is the nominative singular neuter adjective.

Found 446 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.34.4: Sibi autem mirum videri quid in sua Gallia, quam bello vicisset, aut Caesari aut omnino populo Romano negotii esset.

Tacitus, Annales 1·228: … r auditurum principem et fore diluendi criminis facultatem respondit: iret interim virgo et sacra capesseret. Mirum inter haec silentium Claudi, Vitellius ignaro propior: omnia liberto oboediebant. patefieri domum adulteri at …

Plautus, Miles Gloriosus 4.2.1041b: Écastor haud mírum, si te habes cárum,

All forms of mirus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.