Socratos Sign in

mirifice

mirifice is a Latin form of mirificus, meaning “wonderful, extraordinary”. It is the adjective or vocative singular neuter adjective or vocative singular masculine adjective.

Found 60 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Pro T. Annio Milone 34: … s, Milonis erga me remque publicam meritorum memoria, valebant preces et lacrimae nostrae, quibus ego tum vos mirifice moveri sentiebam, sed plus multo valebat periculorum impendentium timor. quis enim erat civium qui sibi solut …

Valerius Maximus, Facta et Dicta Memorabilia 7.2e.8: Mirifice etiam Thales: nam interrogatus an facta hominum deos fallerent 'ne cogitata quidem' inquit, ut non solum manus, sed etiam mentes puras habere uellemus, cum secretis cogitationibus nostris caeleste numen adesse credidissemus.

All forms of mirificus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.