miratus
miratus is a Latin form of miror, meaning “wonder at, admire”. It is the perfect passive participle nominative singular masculine or perfect deponent participle nominative singular masculine.
Found 47 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.32.2: Animadvertit Caesar unos ex omnibus Sequanos nihil earum rerum facere quas ceteri facerent sed tristes capite demisso terram intueri. Eius rei quae causa esset miratus ex ipsis quaesiit.
Ovid, Amores 2.1.9: Miratusque diu 'quo' dicat 'ab indice doctus
All forms of miror (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.