miraris
miraris is a Latin form of miror, meaning “wonder at, admire”. It is the 2nd person singular present passive indicative.
Found 84 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro L. Flacco 74: haec Flacco non probasse te miraris? cui, quaeso, tandem probasti? emptiones falsas, praediorum proscriptiones cum aperta circumscriptione fecist …
Pliny the Younger, Epistulae 2.17.1: Miraris cur me Laurentinum vel - si ita mavis -, Laurens meum tanto opere delectet; desines mirari, cum cognoveris gratiam villae, opportunitatem loci, litoris spatium.
All forms of miror (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.