mira
mira is a Latin form of mirus, meaning “wonderful, strange”. It is the ablative singular feminine adjective.
Found 212 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.115: … simul, dum est unde ius civile discatur, adulescentis in disciplinam ei tradite: mirum est hominis ingenium, mira prudentia. Minucius quidam mortuus est ante istum praetorem; eius testamentum erat nullum; lege hereditas ad …
Ovid, Metamorphoses 7.549: Mira loquar: non illa canes avidaeque volucres,
Plautus, Casina 2.2.191: Míra sunt, véra si praédicas, nám viri
All forms of mirus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.