minabatur
minabatur is a Latin form of minor, meaning “threaten (+dat. of the person); (adj., comp. of parvus) smaller, less; younger”. It is the 3rd person singular imperfect passive indicative.
Found 29 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.3.68: … quissimus homo formidinem illam suam miseris Agyrinensibus iniciebat: recuperatores se de cohorte sua daturum minabatur. Agyrinenses, viri fortissimi, iudicio se passuros esse dicebant.
Seneca the Younger, De Tranquillitate Animi 14.3: … naufragio, Zenon noster, cum omnia sua audiret submersa: "Iubet, inquit, me fortuna expeditius philosophari." Minabatur Theodoro philosopho tyrannus mortem, et quidem insepultam: "Habes, inquit, cur tibi placeas, hemina sanguinis …
All forms of minor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.