Socratos Sign in

meritus

meritus is a Latin form of mereo, meaning “deserve, earn”.

It can also be a form of mereor, “earn, deserve; serve (as a soldier); (meritus) deserved”. It is the perfect deponent participle nominative singular masculine or perfect passive participle nominative singular masculine.

Found 59 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.40.5: … nostrorum memoria Cimbris et Teutonis a C. Mario pulsis [cum non minorem laudem exercitus quam ipse imperator meritus videbatur]; factum etiam nuper in Italia servili tumultu, quos tamen aliquid usus ac disciplina, quam a nobis …

Terence, Heautontimorumenos 4.6.815b: Meritus? quomodo?

All forms of mereo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.