maxume
maxume is a Latin form of magnus, meaning “great, large; important”. It is the adverb.
Found 84 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Tusculanae Disputationes 1.35: … uorum aut ingenio aut virtute animus excellit, eos arbitrabimur, quia natura optima sint, cernere naturae vim maxume, veri simile est, cum optumus quisque maxume posteritati serviat, esse aliquid, cuius is post mortem sensum s …
Cicero, De Natura Deorum 2.51: Maxume vero sunt admirabiles motus earum quinque stellarum quae falso vocantur errantes; nihil enim errat quod in om …
Plautus, Menaechmi 4.2.573: optumí, maxumé morem habént hunc:
All forms of magnus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.