maximum

maximum is a Latin form of magnus, meaning “great, large; important”. It is the accusative singular masculine superlative adjective.

It can also be a form of maximus, “greatest, largest”.

Found 433 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.3.1: … rgetorigis permoti constituerunt ea quae ad proficiscendum pertinerent comparare, iumentorum et carrorum quam maximum numerum coemere, sementes quam maximas facere, ut in itinere copia frumenti suppeteret, cum proximis civitati …

Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 3.66: … ercule et de Libero accepimus, ad servandum genus hominum natura incitantur. Atque etiam Iovem cum Optimum et Maximum dicimus cumque eundem Salutarem, Hospitalem, Statorem, hoc intellegi volumus, salutem hominum in eius esse tu …

Cicero, Tusculanae Disputationes 4.52: … et ebrii multa faciunt saepe vehementius. semper Aiax fortis, fortissimus tamen in furore; nam Fácinus fecit máximum, cum Dánais inclinántibus Summám rem perfecít manu. proelium restituit insaniens:

All forms of magnus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.