Socratos Sign in

magnifice

magnifice is a Latin form of magnificus, meaning “splendid, magnificent; lavish; boastful”. It is the adverb.

Found 67 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.1.65: … simusque nostrorum hominum existimatus esset, noluit videri ipsum illum Rubrium invitus domum suam recepisse; magnifice et ornate, ut erat in primis inter suos copiosus, convivium comparat; rogat Rubrium ut quos ei commodum sit i …

Plautus, Persa 2.5.308b: Magnifice conscreabor.

Plautus, Pseudolus 1.2.167: magnífice volo me víros summos accípere, ut mihi rem essé reantur.

All forms of magnificus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.