longe

longe is a Latin form of longus, meaning “long”. It is the adverb.

Found 1,182 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.2.1: Apud Helvetios longe nobilissimus fuit et ditissimus Orgetorix. Is M. Messala, [et P.] M. Pisone consulibus regni cupiditate inductus coniurationem nobilitatis fecit et civitati persuasit ut de finibus suis cum omnibus copiis exirent:

Cicero, Tusculanae Disputationes 2.25: Sic me ípse viduus péstes excipio ánxias Amóre mortis términum anquiréns mali; Sed lónge a leto númine aspellór Iovis, Atque haéc vetusta, saéclis glomerata hórridis, Luctífica clades nóstro infixa …

Sallust, Catilinae Coniuratio 52: … verbo alius alii varie adsentiebantur. At M. Porcius Cato rogatus sententiam huiusce modi orationem habuit: "Longe alia mihi mens est, patres conscripti, cum res atque pericula nostra considero et cum sententias nonnullorum …

All forms of longus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.