laude
laude is a Latin form of laus, meaning “praise; glory, fame; merit, worth”. It is the ablative singular feminine noun.
Found 348 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 5.44.13: atque ambo incolumes compluribus interfectis summa cum laude sese intra munitiones recipiunt.
Cicero, Tusculanae Disputationes 1.115: … in lucem éditus, Humánae vitae vária reputantís mala; At, quí labores mórte finissét gravis, Hunc ómni amicos laúde et laetitia éxsequi. simile quiddam est in Consolatione Crantoris: ait enim Terinaeum quendam Elysium, cum gr …
Curtius Rufus, Historiarum Alexandri Magni 8.1.26: Laude dignos esse, non qui Samotbracum initia viserent, cum Asiam uri vastarique oporteret, sed eos, qui magnitudine rerum fidem antecessissent.
All forms of laus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.