iuvit

iuvit is a Latin form of iuvo, meaning “help, please”. It is the 3rd person singular perfect active indicative.

Found 38 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Civili 3.29: … tinebant, quod oppidum eis antea Caesar attribuerat muniendumque curaverat, Antonium recepit omnibusque rebus iuvit. Otacilius sibi timens ex oppido fugit et ad Pompeium pervenit. Expositos omnibus copiis Antonius, quarum era …

Ovid, Ibis 488: Iuvit inhumanum Thiodamanta Dryops :

Suetonius, Divus Julius 5.1: … gia populi honor optigit, actores restituendae tribuniciae potestatis, cuius uim Sulla deminuerat, enixissime iuuit. L. etiam Cinnae uxoris fratri, et qui cum eo ciuili discordia Lepidum secuti post necem consulis ad Sertoriu …

All forms of iuvo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.