iuvat
iuvat is a Latin form of iuvo, meaning “help, please”. It is the 3rd person singular present active indicative.
Found 370 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.84: … atore rogatvs respondit in hoc ivdicio non perseqvi: sibi in animo esse alio tempore perseqvi. quid igitur te iuvat Neronis iudicium, quid Philodami damnatio? legatus cumesses circumsessus, cum que, quem ad modum tute ad Nero …
Vergil, Georgics 2.37: neu segnes iaceant terrae. Iuvat Ismara Baccho
Sallust, Bellum Iugurthinum 85·4: … busque bonis oportere plus gloriae quam divitiarum esse; arma, non supellectilem decori esse. Quin ergo, quod iuuat, quod carum aestimant, id semper faciant: ament, potent; ubi adulescentiam habuere, ibi senectutem agant, in …
All forms of iuvo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.