iusto

iusto is a Latin form of iustus, meaning “just, fair”. It is the ablative singular neuter adjective or ablative singular masculine adjective or dative singular neuter adjective or dative singular masculine adjective.

Found 142 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 8.48.9: unum illud orat, ut timori suo concedatur, ne in conspectum veniat cuiusquam Romani. Cuius postulationem Antonius cum iudicaret ab iusto nasci timore, veniam petenti dedit, obsides accepit.

Pliny the Younger, Epistulae 7.11.4: Sunt mihi et cum marito eius Minicio Iusto, optimo viro, vetera iura; fuerunt et cum filio maxima, adeo quidem ut praetore me ludis meis praesederit.

All forms of iustus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.