iuste
iuste is a Latin form of iustus, meaning “just, fair”. It is the adjective or vocative singular neuter adjective or vocative singular masculine adjective or vocative singular masculine noun.
Found 61 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro A. Cluentio 42: … Cluentius et natura et voluntate et instituta ratione vitae. sed cum esset haec ei proposita condicio ut aut iuste pieque accusaret aut acerbe indigneque moreretur, accusare quoquo modo posset quam illo modo emori maluit.
Tacitus, Dialogus 1: Saepe ex me requiris, Iuste Fabi, cur, cum priora saecula tot eminentium oratorum ingeniis gloriaque floruerint, nostra potissimum aetas …
Aulus Gellius, Noctes Atticae 11.8.1: IUSTE venusteque admodum reprehendisse dicitur Aulum Albinum M. Cato. Albinus,
All forms of iustus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.