iusserat
iusserat is a Latin form of iubeo, meaning “order, command”. It is the 3rd person singular pluperfect active indicative.
Found 126 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 3.11.5: D. Brutum adulescentem classi Gallicisque navibus, quas ex Pictonibus et Santonis reliquisque pacatis regionibus convenire iusserat, praeficit et, cum primum possit, in Venetos proficisci iubet. Ipse eo pedestribus copiis contendit.
Ovid, Heroides 11.84: Iusserat, in solis destituique locis.
Plautus, Casina 2.1.147: Prándium iússerat sénex sibi parari.
All forms of iubeo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.