iudices
iudices is a Latin form of iudico, meaning “judge, decide”.
It can also be a form of iudex, “judge”. It is the nominative plural masculine noun or accusative plural masculine noun or 2nd person singular present active subjunctive.
Found 1,245 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 1: credo ego vos, iudices, mirari quid sit quod, cum tot summi oratores hominesque nobilissimi sedeant, ego potissimum surrexerim, is q …
Aulus Gellius, Noctes Atticae 4.4.2: … eas stipulationis uxor non dabatur aut non ducebatur, qui stipulabatur aut qui spoponderat ex sponsu agebat. Iudices cognoscebant. Iudex quamobremquamobrerm data acceptave non esset uxor quaerebat. Si nihil iustae causae videb …
Jerome, Epistolae 22.37: … pingat crucem. Nulli detrahas nec adversus filium matris tuae ponas scandalum. Tu quae es, ut alienum servum judices? Suo domino stat aut cadit. Stabit autem; potens est enim Deus statuere illum. Nec, si biduo ieiunaveris, put …
All forms of iudico (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.