iudicatur
iudicatur is a Latin form of iudico, meaning “judge, decide”. It is the 3rd person singular present passive indicative.
Found 30 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 62: … re creditur, neque levi coniectura res penditur, neque testis incertus auditur, neque accusatoris ingenio res iudicatur. cum multa antea commissa maleficia, cum vita hominis perditissima, tum singularis audacia ostendatur necesse …
Ammianus Marcellinus, Res Gestae 31.2.22: Utque hominibus quietis et placidis otium est voluptabile, ita illos pericula iuvant et bella. Iudicatur ibi beatus, qui in proelio profuderit animam, senescentes enim et fortuitis mortibus mundo digressos, ut dege …
All forms of iudico (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.