iube
iube is a Latin form of iubeo, meaning “order, command”. It is the 2nd person singular present active imperative.
Found 129 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Letters to Atticus 4.14.2: … sa est. maxime autem rogo rebus tuis totoque itinere ex sententia confecto nos quam primum revisas. Dionysium iube salvere. cura ut valeas.
Seneca the Younger, De Beneficiis 3.24.1: … promisit et medicamentum innoxium bibendum illi dedit ; quo cum sopitus esset, accessit ad filium eius et : " Iube," inquit, " me adservari, dum ex eventu intellegis, an venenum patri tuo dederim." Vixit Domitius et servatus …
Plautus, Captivi 4.2.843: Bene facis. iubé—
All forms of iubeo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.