iratus
iratus is a Latin form of irascor, meaning “be angry (+dat.)”. It is the perfect passive participle nominative singular masculine.
Found 218 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.59: est magnum argumentum, verum illud maximum, quod illis ipsis Bidinis, quibus iste iratus esse debuit, a quibus comperit, quod iure agere cum Epicrate nihil possent, etiamsi adesset, idcirco suum dec …
Seneca the Younger, Epistulae 1.12.2: Iratus illi proximam occasionem stomachandi arripio. Apparet, inquam, has platanos neglegi; nullas habent frondes. Q …
Plautus, Aulularia 2.8.377: abeo íratus illinc, quoniam nihil est qui emam.
All forms of irascor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.