irato
irato is a Latin form of irascor, meaning “be angry (+dat.)”. It is the perfect deponent participle ablative singular masculine.
Found 49 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.3.157: … estum odium atque tantum? quantam iniuriam fecerunt Verri aratores ut eos etiam libertus et accensus eius tam irato animo ac litteris insequatur? neque ego huius fugitivi, iudices, vobis epistulam recitassem, nisi ut ex ea to …
All forms of irascor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.