iram
iram is a Latin form of ira, meaning “anger”. It is the accusative singular feminine noun.
Found 356 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Tusculanae Disputationes 1.20: … xit animum, cuius principatum, id est rationem, in capite sicut in arce posuit, et duas partes parere voluit, iram et cupiditatem, quas locis disclusit: iram in pectore, cupiditatem supter praecordia locavit.
Ovid, Metamorphoses 10.702: Iram vultus habet, pro verbis murmura reddunt,
Plautus, Truculentus 2.7.603: Nunc égo meos animos víolentos meamque íram ex pectore iám promam.
All forms of ira (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.