Socratos Sign in

ipsus

ipsus is a Latin form of ipse, meaning “self, himself, herself; the very”. It is the nominative singular masculine pronoun or vocative singular masculine pronoun.

Found 107 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Tusculanae Disputationes 4.77: … cendúmst malum, Qui illíus acerbum cór contundam et cómprimam . quo igitur haec erumpit moles? audi Thyestem: Ipsus hortatúr me frater, út meos malís miser Mánderem natós— eorum viscera apponit. quid est enim quo non progredi …

Terence, Andria 2.2.360: Paululum obsoni: ipsus tristis: de improviso nuptiae:

Plautus, Aulularia 3.1.412a: ipsús magistér me dócuit.

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.