ipsum
ipsum is a Latin form of ipse, meaning “self, himself, herself; the very”. It is the accusative singular masculine pronoun or accusative singular neuter pronoun.
Found 2,694 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.18.3: ipsum esse Dumnorigem, summa audacia, magna apud plebem propter liberalitatem gratia, cupidum rerum novarum. Complures annos portoria reliquaque omnia Haeduorum vectigalia parvo pretio redempta habere, propterea quod illo licente contra liceri audeat nemo.
Plautus, Epidicus 2.2.184_185: sed eccum ípsum ante aedis conspicor Apoecide†
Vitruvius, On Architecture 10.10.2: Ipsûm tamen eorum foraminum capituli e magnitudine omnis deformatur altitudo et latitudo. tabulae, quae sunt in sum …
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.