invitatus

invitatus is a Latin form of invito, meaning “invite; entice; (invitus) unwilling”. It is the perfect passive participle nominative singular masculine.

Found 37 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.35.2: … x atque amicus a senatu appellatus esset, hanc sibi populoque Romano gratiam referret ut in conloquium venire invitatus gravaretur neque de communi re dicendum sibi et cognoscendum putaret, haec esse quae ab eo postularet:

Suetonius, Caligula 22.4: … rius nec sine iurgiis. nam uox comminantis audita est: donec exoratus, ut referebat, et in contubernium ultro inuitatus super templum Diui Augusti ponte transmisso Palatium Capitoliumque coniunxit. mox, quo propior esset, in area …

Curtius Rufus, Historiarum Alexandri Magni 6.8.16: ne qua noxiis initi consilii daretur nota. Invitatus est etiam Philotas ad ultimas ipsi epulas, et rex non cenare modo, sed etiam familiariter conloqui cum eo, quem damnaverat, sustinuit.

All forms of invito (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.