imperatoris
imperatoris is a Latin form of imperator, meaning “commander; emperor”. It is the genitive singular masculine noun.
Found 267 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.40.10: Qui suum timorem in rei frumentariae simulationem angustiasque itineris conferrent, facere arroganter, cum aut de officio imperatoris desperare aut praescribere viderentur.
Suetonius, Divus Julius 76.1: … ores modo nimios recepit: continuum consulatum, perpetuam dictaturam praefecturamque morum, insuper praenomen Imperatoris, cognomen Patris patriae, statuam inter reges, suggestum in orchestra; sed et ampliora etiam humano fastigio …
All forms of imperator (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.