illo

illo is a Latin form of ille, meaning “that; he, she, it; the former”. It is the ablative singular masculine pronoun or ablative singular neuter pronoun.

Found 2,295 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.18.3: ipsum esse Dumnorigem, summa audacia, magna apud plebem propter liberalitatem gratia, cupidum rerum novarum. Complures annos portoria reliquaque omnia Haeduorum vectigalia parvo pretio redempta habere, propterea quod illo licente contra liceri audeat nemo.

Cicero, De Republica 1.4: … uam sibi dari tempus, ut possint eam vitam, quae tamen esset reddenda naturae, pro patria potissimum reddere. Illo vero se loco copiosos et disertos putant, cum calamitates clarissimorum virorum iniuriasque iis ab ingratis i …

Plautus, Amphitruo 1.1.176: Satiúst me queri íllo modó servitútem:

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.