illa
illa is a Latin form of ille, meaning “that; he, she, it; the former”. It is the nominative singular feminine pronoun or ablative singular feminine pronoun or accusative plural neuter pronoun or nominative plural neuter pronoun.
Found 6,063 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.20.2: scire se illa esse vera, nec quemquam ex eo plus quam se doloris capere, propterea quod, cum ipse gratia plurimum domi atque in reliqua Gallia, ille minimum propter adulescentiam posset, per se crevisset;
Cicero, De Republica 1.10: Illa autem exceptio cui probari tandem potest, quod negant sapientem suscepturum ullam rei publicae partem, extra …
Cicero, Tusculanae Disputationes 3.71: … iorum aerúmnam dictis ádlevans Non ídem, cum fortúna mutata ímpetum Convértat, clade súbita frangatúr sua, Ut ílla ad alios dícta et praecepta éxcidant. haec cum disputant, hoc student efficere, naturae obsisti nullo modo po …
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.