hieme

hieme is a Latin form of hiems, meaning “winter; storm, bad weather”. It is the ablative singular feminine noun.

Found 116 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 3.7.1: … acatam Galliam existimaret, [superatis Belgis, expulsis Germanis, victis in Alpibus Sedunis,] atque ita inita hieme in Illyricum profectus esset, quod eas quoque nationes adire et regiones cognoscere volebat, subitum bellum i …

Aulus Gellius, Noctes Atticae 3.1.1: HIEME iam decedente, apud balneas Titias in area subcalido sole cum Favorino philosopho ambulabamus; atque ibi inter ambulandum legebatur Catilina Sallustii, quem in manu amici conspectum legi iusserat.

Ammianus Marcellinus, Res Gestae 15.10.5: Hieme vero humus crustata frigoribus et tamquam levigata ideoque labilis incessum praecipitantem impellit; et patul …

All forms of hiems (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.