habebo

habebo is a Latin form of habeo, meaning “have, hold; consider”. It is the 1st person singular future active indicative.

Found 74 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.3.146: … ciorum severitatem non requiro, vestram in hac re fidem dignitatem religionem in iudicando non imploro; Albam habebo iudicem, eum hominem qui se ipse scurram improbissimum existimari vult, cum a scurris semper potius gladiator …

Seneca the Younger, De Beneficiis 1.8.2: " Quidni tu," inquit, " magnum munus mihi dederis, nisi forte te parvo aestimas ? Habebo itaque curae, ut te meliorem tibi reddam, quam accepi." Vicit Aeschines hoc munere Alcibiadis parem divitiis animum et omnem iuvenum opulentorum munificentiam.

Plautus, Mostellaria 4.1.870: si huíc imperábo, probé tectum habébo,

All forms of habeo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.