gnato
gnato is a Latin form of nascor, meaning “be born; arise”. It is the ablative singular masculine noun or dative singular masculine noun.
Found 42 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Tusculanae Disputationes 3.65: Quid ille Terentianus ipse se poeniens, id est ? Decrévi tantispér me minus iniúriae, Chremés, meo gnato fácere, dum fiám miser. hic decernit, ut miser sit. num quis igitur quicquam decernit invitus? malo quidem me …
Plautus, Persa 2.3.252: Ope gnáto, suprémo, validó, viripoténti,
All forms of nascor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.