fugimus
fugimus is a Latin form of fugio, meaning “flee, run away; avoid”. It is the 1st person plural perfect active indicative.
Found 31 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 5.47: … ugiendam putamus, cur non etiam, ac fortasse magis, propter se formae dignitatem sequamur? et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? atque etiam valitudinem, vires, vacuitat …
Seneca the Younger, Medea 447: Fugimus, Iason: fugimus— hoc non est novum,
All forms of fugio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.