fremitu
fremitu is a Latin form of fremo, meaning “roar, growl; murmur, complain”. It is the supine dative singular neuter.
Found 76 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 4.14.3: Quorum timor cum fremitu et concursu significaretur, milites nostri pristini diei perfidia incitati in castra inruperunt.
Cicero, De Haruspicum Responso In P. Clodium 20: … tis vestras, non solum auris, ad haruspicum vocem admovete: qvod in agro Latiniensi avditvs est strepitvs cvm fremitv. Mitto haruspices, mitto illam veterem ab ipsis dis immortalibus, ut hominum fama est, Etruriae traditam disc …
Plautus, Amphitruo 1.1.233: caélum fremitú virum, ex spíritu atque anhélitu
All forms of fremo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.