Socratos Sign in

finitima

finitima is a Latin form of finitimus, meaning “bordering, neighboring; (finitimi) neighbors”. It is the accusative plural neuter adjective.

Found 33 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 7.7.4: Eo cum venisset, timentes confirmat, praesidia in Rutenis provincialibus, Volcis Arecomicis, Tolosatibus circumque Narbonem, quae loca hostibus erant finitima, constituit;

Curtius Rufus, Historiarum Alexandri Magni 5.3.3: Amne superato cum vnn milibus peditum et Agrianis sagittariisque atque Graecorum mercennariorum tribus milibus additis mille Thracum in regionem Uxiorum pervenit. Finitima Susis est et in primam Persidem excurrit artum inter se et Susianos aditum relinquens.

All forms of finitimus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.