finem

finem is a Latin form of finis, meaning “end, limit, boundary; (pl.) territory”. It is the accusative singular masculine noun or accusative singular feminine noun.

Found 695 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.20.5: Haec cum pluribus verbis flens a Caesare peteret, Caesar eius dextram prendit; consolatus rogat finem orandi faciat; tanti eius apud se gratiam esse ostendit uti et rei publicae iniuriam et suum dolorem eius vol …

Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 2.17: … n eadem voluptate eum, qui alteri misceat mulsum ipse non sitiens, et eum, qui illud sitiens bibat? Tum ille: Finem, inquit, interrogandi, si videtur, quod quidem ego a principio ita me malle dixeram hoc ipsum providens, dial …

Cicero, Letters to his Friends 12.1.1: FINEM nullam facio, mihi crede, Cassi, de te et Bruto nostro, id est de tota re p. cogitandi, cuius omnis spes in v …

All forms of finis (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.