felicitate
felicitate is a Latin form of felix, meaning “fortunate, happy; fruitful”.
It can also be a form of felicitas, “happiness, good fortune, luck”. It is the ablative singular feminine noun or 2nd person plural present active imperative or perfect passive participle vocative singular neuter.
Found 106 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Civili 3.26: … t tutus) leviusque tempestatis quam classis periculum aestimaverunt Quo simulatque introitum est, incredibili felicitate auster, qui per biduum flaverat, in Africum se vertit.
Petronius, Satyricon 75: … i. Corcillum est quod homines facit, cetera quisquilia omnia. 'Bene emo, bene vendo'; alius alia vobis dicet. Felicitate dissilio. Tu autem, sterteia, etiamnum ploras? iam curabo, fatum tuum plores. Sed, ut coeperam dicere, ad han …
All forms of felix (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.