facite
facite is a Latin form of facio, meaning “do, make; cause”. It is the 2nd person plural present active imperative.
Found 59 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.70: … et reus, hoc est et iure iniquo et tempore adverso, ferre tamen atque audire diutius Timarchidem non potuit. facite, inquit, quod libet; daturus non sum amplius. idemque hoc amicis eius et defensoribus videbatur, atque eo eti …
Petronius, Satyricon 117: … n praesentem usum deum matrem pro fide sua reddituram” “Quid ergo” inquit Eumolpus “cessamus mimum componere? Facite ergo me dominum, si negotiatio placet.” Nemo ausus est artem damnare nihil auferentem. Itaque ut duraret inte …
All forms of facio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.