fac

fac is a Latin form of facio, meaning “do, make; cause”. It is the 2nd person singular present active imperative.

Found 393 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Pro S. Roscio Amerino 58: … exheredaretur veritus est. audio, sed qua de causa vereri debuerit nemo dicit. habebat pater in animo. planum fac. nihil est; non quicum deliberaverit, quem certiorem fecerit, unde istud vobis suspicari in mentem venerit. c …

Cicero, De Natura Deorum 1.75: … rubor sanguis est sed quaedam sanguinis similitudo; sic in Epicureo deo non rem sed similitudines esse rerum. Fac id quod ne intellegi quidem potest mihi esse persuasum; cedo mihi istorum adumbratorum deorum liniamenta atqu …

Plautus, Persa 1.1.43b: Tu fác idem quod rogas me.

All forms of facio (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.