expertus
expertus is a Latin form of experior, meaning “try, test; experience”. It is the perfect deponent participle nominative singular masculine.
Found 179 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.77: … era quaestor fuerat, non modo relictum sed etiam spoliatum auxiliis, pecunia, nefarie oppugnatum et proditum? expertus igitur es istius perfidiam tum cum ipse se ad inimicos tuos contulit, cum in te homo ipse nocens acerrimum te …
Ovid, Ibis 262: Expertus scelus est cuius uterque parens:
Plautus, Trinummus 4.1.826: spurcíficum, immanem, intólerandum, vesánum: contra opera éxpertus,
All forms of experior (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.